Yves Bonnefoy, Υβ Μπονφουά / France , Γαλλία

Yves Bonnefoy, 1923

DEVOTION, 1959

Aux orties et aux pierres

Aux "mathematiques severes". Aux trains
mal eclaires de chaque soir. Aux rues de neige
sous l' etoile sans limite.
J' allais, je me perdais. Et les mots trouvaient
mal leur voie dans le terrible silence.
-Aux mots patients et sauveurs.

A la "Madone du soir". A la grande table
de pierre au-dessus des rives heureuses. A des
pas qui se sont unis, puis separes.

A l' hiver oltr' Arno. A la neige et a tant de
pas. A la chapelle Brancacci, quand il fait nuit.

Aux chapelles des iles.
.....................................

(A tous palais de ce monde, pour l' accueil
qu' ils font a la nuit.)
......................................

A Delphes ou l' on peut mourir

A la ville des cerfs-volants et des grandes
maisons de verre ou se reflete le ciel.
.....................................

A cette voix consumee par une fievre essentielle.
Au tronc gris de l' erable. A une dance. A ces
deux salles quelconques, pour le maintien
des dieux parmi nous.

Υβ Μπονφουά

ΑΦΙΕΡΩΣΗ, 1959

Στις τσουκνίδες και στις πέτρες.

Στην "ακρίβεια των μαθηματικών". Στα μισο-
φωτισμένα βραδινά τραίνα. Στους χιονισμένους
δρόμους κάτω από το άστρο του απείρου.
Πορευόμουν, περιπλανιόμουν. Κι οι λέξεις έβρι-
σκαν με δυσκολία το δρόμο τους μέσα στη φοβε-
ρή σιωπή.- Στις λέξεις της υπομονής και της σω-
τηρίας.

Στην "Παναγία της εσπέρας". Στο μεγάλο πέ-
τρινο τραπέζι στις ευτυχισμένες όχθες. Σε βήματα
που συναντήθηκαν κι ύστερα χώρισαν.

Στο χειμώνα πέρα από τον Άρνο. Στο χιόνι
και στα τόσα βήματα. Στο παρεκκλήσι του Bran-
cacci, όταν νυχτώνει.

Στα νησιώτικα ξωκκλήσια.
...................................

(Σε όλα τα παλάτια αυτού του κόσμου όταν
υποδέχονται τη νύχτα).
...................................

Στους Δελφούς όπου δεκτός ο θάνατος.

Στην πόλη με τους χαρταετούς και τα μεγάλα
γυάλινα σπίτια που αντανακλούν τον ουρανό.
....................................

Σ' αυτή τη φωνή που έσβησε αναζητώντας ενα-
γώνια την ουσία. Σ' ένα χορό.Σ' αυτές τις δύο αί-
θουσες, όποιες κι αν είναι, που κρατούν τους θεούς
ανάμεσά μας.

(μετάφραση, Χριστόφορος Λιοντάκης)

Αναρτήθηκε από Γιώργος Τσακιράκης / George Tsakirakis στις 10:41 μ.μ. 0 σχόλια